Gelbard Izabela (por.Czajka) - Pieśni żałobne getta [dedykacja autorki]

Tytuł: Pieśni żałobne getta

Autor: Gelbard Izabela (por.Czajka)

Wydawnictwo: Nakładem Wyd. Julian Wyderka

Rok wydania: 1946

Wydanie: -

Oprawa: broszura wydawnicza

Ilustracje: tak (zdjęcia autorki na frontyspisie)

Liczba stron: 44

Stan: stan bardzo dobry, drobne zabrązowienia prawych górnych rogów stron

Egzemplarz opatrzony dedykacją Czajki. Dedykacja datowana (Warszawa-1957-styczeń)

Izabela Gelbard (por. Czajka), potocznie nazywana „Czajką”, którą przed wojną pamiętano przede wszystkim z powodu finezyjnych ról, jakie odgrywała w świecie artystycznej Warszawy (a także w samej literaturze – jako Panna Leopard z Wspólnego pokoju Zbigniewa Uniłowskiego czy Hela Bertz Pożegnania jesieni Stanisława Ignacego Witkiewicza). Po wojnie Czajka wyrosła na poczytną autorkę beletryzowanych wspomnień i powieści podróżniczych, z której przy różnych okazjach dworowano, ale która sama także dostarczała znajomym okazji do żartów i śmiechu. Jej najróżniejsze wygłupy, przypominane m.in. we Wspomnieniach przez Wilhelma Szewczyka, dają wyobrażenie o okolicznościach, w jakich tuż po tym, jak pisarka osiedliła się w Katowicach, postanowiła opublikować właśnie w tym, obcym dla niej mieście, swój debiutancki tomik.

Jak wynika z komentarza Czajki, zamieszczonego tuż po Przedmowie Władysława Broniewskiego, pieśni towarzyszyły jej w „w latach głodu i ustawicznych ucieczek”. Jeździły z nią „z miejsca na miejsce – pod suknią”: w pociągach, furmankach, w lasach i na strychach. Były obiektem troski, miały przetrwać i dać świadectwo, ale były też i przedmiotem strachu. Pieśni miały także niezwykle emocjonalny charakter – zawierały liczne opisy niemieckich mordów na Żydach i pod tym względem mogły rzeczywiście stać się dla pisarki, w przypadku gdyby została schwytana, przyczyną bezpośredniego zagrożenia życia.

Marta Tomczok (z rozdziału Harfiarka getta)

Do każdego zamówienia w gratisie dołączamy naszą firmową zakładkę.

Serdecznie zapraszamy na zakupy!