Pierwszy Żołnierz Odrodzonej Polski,Hincza S. [reliefowa oprawa wydawnicza]

Tytuł: Pierwszy Żołnierz Odrodzonej Polski. Z 34 ilustracjami i 4 mapami

Autor: Stolarzewicz Ludwik [pseud.Hincza Stefan]

Wydawnictwo: Nakładem Księgarni Ludwika Fiszera

Rok wydania: Łódź - Katowice 1932

Wydanie: -

Oprawa: wydawnicza

Ilustracje: portret Piłsudskiego na frontyspisie, liczne ilustracje w tekście, mapy jako załączniki

Liczba stron: s.424

Stan: bardzo dobry-, drobne przetarcia  nosa oraz brwi Marszałka, przetarcia krawędzi, niewielkie zadarcie na grzbiecie płótna, miejscami w tekście drobne zażółcenia (foxing).

Oprawa wydawnicza płótno zdobione; na przednim licu wypukło wytłoczone oraz złocone popiersie Marszałka Józefa Piłsudskiego według projektu Gottlieba, pod nim złocone faksymile podpisu, całość zamknięta kompozycyjnie złoconą bordiurą; grzbiet ze złoconą tytulaturą oraz ornamentem; górne obcięcie kart barwione. Wydanie jest jednym z przykładów seryjnej polskiej oprawy reliefowej.

Oprawa reliefowa (relievo) – oprawa z wypukło wytłaczaną dekoracją (ang. relievo bindings, niem. Lederplastik, profiliert, fr. reliures en relief).

Krótko o historii. Technika „rzeźbienia w tekturze” powstała w latach 1846–1850 dzięki Frederickowi Leake’owi (patent 1842 na panele skórzane). Pierwsze, nawiązujące do średniowiecza oprawy pokazano na Wielkiej Wystawie w Londynie w 1851 r. (nagroda medalem). Popularna w oprawach wydawniczych i galanterii do pierwszych lat po I wojnie światowej.

Jak to robiono. Użytek ze skóry lub płótna, podklejony cienką tekturą, tłoczono w matrycy z rysunkiem wklęsłym; powstałe zagłębienia wypełniano masą gipsową z dodatkami (trociny, miał tekturowy), zabezpieczano i ponownie tłoczono do wyschnięcia. Alternatywnie wklejano wcześniej odciśnięte elementy gipsowe między tekturę i skórę dla silniejszego reliefu. Od spodu doklejano drugą tekturę dla wyrównania; przy większych formatach stosowano okładki nakładane. Rzadziej używano zestawu matryca–patryca (suchy tłok) ze względu na koszt.

W Polsce. Od lat 70. XIX w. jako „tłoczone plakaty”. Warszawa: zakłady przy drukarniach S. Orgelbranda i J. Ungra, introligatornie A. Kantora, J. Pugeta, J. Gelbarda; Lwów: L. Wierzbicki; Kraków: R. Jahoda, K. Wójcik. W latach 90. XIX w. i na początku XX w. technikę szeroko stosowano w oprawach wydawniczych i albumach fotograficznych.

Przypis: Leksykon oprawoznawczy, red. Arkadiusz Wagner, Elżbieta Pokorzyńska.

Do każdego zamówienia w gratisie dołączamy naszą firmową zakładkę.

Serdecznie zapraszamy na zakupy!