Słowacki Władysław- Narracje [późny romantyzm][Kijów 1847]

Tytuł: Narracje

Autor: Władysław Słowacki

Wydawnictwo: Drukarnia T. Glucksberga, Kijów

Rok wydania: 1847

Wydanie: Pierwsze

Oprawa: Współczesna oprawa introligatorska w półskórek; grzbiet pięciopolowy, z szyldzikiem i złoconą tytulaturą oraz subtelnymi zdobieniami; okładki obłożone ręcznie barwionym papierem marmurkowym; barwione górne obcięcie kart

Ilustracje: -

Liczba stron: [4], 143, [1]

Stan: Dobry. Na stronie tytułowej oraz stronie 35 wykonane profesjonalne uzupełnienia ubytków papieru bez szkody dla tekstu. Pieczęcie proweniencyjne na stronie tytułowej i dwie w tekście. Miejscami przebarwienia i przybrudzenia kart.

Pierwodruk, a zarazem jedyny utwór Władysława Słowackiego wydany za jego życia. Tom prozatorski, który wyprzedzał swoją epokę bezczelną jak na lata 40. XIX w. nowoczesnością: autor świadomie sięga po formę krótkich „podsłuchanych” scen i język, który współcześni piętnowali jako „nowomowę” (galicyzmy, rusycyzmy, modne terminy). Książka wzbudziła ostre reakcje krytyki, zarzucano jej niestosowność obyczajową i pesymizm, a swoje uwagi poświęcił jej m.in. Józef Ignacy Kraszewski.

Zbiór składa się z dziesięciu krótkich opowiadań o szkicowej, „obrazkowej” konstrukcji, ułożonych jako seria miniaturowych dramatów towarzyskich – „maleńkich scen posłyszanych albo podsłuchanych w świecie” – rozgrywających się w przestrzeni salonu i buduaru, pośród środowisk ludzi „światowych”. Tytuły poszczególnych narracji (m.in. Cztery obrazy, Szósty zmysł, Świat artystów, Trzy pocałunki, Purytanie, Chiromantyk, Pół-sen, Gorączka pasji, Człowiek zręczny, Ludzie świata) kierują uwagę ku tematyce psychologiczno-obyczajowej z domieszką sensacyjnej gry pozorów.

Autor chętnie wprowadza wątki „modne” i dyskutowane w epoce (chiromancja, domniemany szósty zmysł, „komunia dusz”), lecz konsekwentnie osadza je w realiach, które podważają romantyczne wyobrażenia: ideały zderzają się tu z praktyką salonu, gdzie duchowość łatwo staje się dekoracją, a deklarowana cnota bywa maską. Dominantą tomu pozostaje ironia i dystans narratorski – narrator, z pozoru niezaangażowany, demaskuje mechanizmy autokreacji, złudzeń i namiętności; człowiek jawi się jako istota zmysłowa, podatna na afekty, erotyczne sugestie i fantazmaty. Opowiadania nie są silnie zakotwiczone w konkretnym miejscu i czasie, bo istotą nie jest lokalność, lecz mechanika relacji i salonowa teatralizacja uczuć – a właśnie ta mieszanka pesymizmu, erotyzmu i chłodnej wiwisekcji obyczaju sprawia, że „Narracje” czyta się dziś jako rzecz zaskakująco bliską późniejszej europejskiej nowoczesności.

Władysław Słowacki (1825–1858) – postać niemal zapomniana, a zarazem niezwykle intrygująca: kuzyn Juliusza Słowackiego i autor, którego jedyna za życia wydana książka („Narracje”, Kijów 1847) dziś wraca w opracowaniach jako świadectwo późnoromantycznej wyobraźni o zaskakująco nowoczesnym nerwie. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach literackich – jego ojciec Erazm był bratem Euzebiusza Słowackiego, co sytuowało Władysława w bezpośrednim kręgu rodzinnym autora „Króla-Ducha”. Utrzymywał z Juliuszem kontakt korespondencyjny (zachował się list Juliusza), a po śmierci Salomei Słowackiej-Bécu znalazł się w gronie spadkobierców i otrzymał pamiątki po wielkim poecie.

Urodzony w Iliaszowie na Wołyniu, dzieciństwo spędził w Żytomierzu. Po ślubie z Aleksandrą Witkowską zamieszkał w jej majątku w Drennikach (pow. żytomierski), jednak biograficzne świadectwa kreślą obraz życia niespokojnego: po wczesnej śmierci ojca (1839) miał prowadzić egzystencję awanturniczą, związaną z hulaszczym stylem kresowej młodzieży. Losy te przybrały dramatyczny obrót w 1855 r., gdy w pojedynku zabił sąsiada, Piotra Trypolskiego, po czym zbiegł; okoliczności konfliktu pozostają niejasne (wspomina się m.in. wątek uczuciowy). Po okresie tułaczki i powrocie z Bukaresztu życie zakończył samobójstwem 28 kwietnia 1858 r. we wsi Brody (dawniej Lubicz), mając zaledwie 33 lata.

Dorobek literacki Słowackiego jest niewielki, ale znaczący: obok „Narracji” wspominany jest projekt tomu poetyckiego „Ukrainki” – dumek, pieśni i wierszy w duchu tzw. „szkoły ukraińskiej”. Rękopisy zaginęły (spłonęły), a o ich treści wiemy jedynie z relacji Jana Prusinowskiego, który rękopis widział i przytoczył próbki. Wizerunek autora pozostaje niejednoznaczny: z jednej strony biografia podsuwa typ „kozaka/bałaguły” – żywioł, brawura, skłonność do zatracenia; z drugiej zaś proza ujawnia temperament uważnego obserwatora i ironisty, portretującego świat salonu i jego „namiętności” z chłodnym dystansem. To właśnie ta mieszanka postaw i tonacji – pesymizm, zmysłowość, ironia, przeczucie „zmierzchu” epoki , sprawia, że badacze widzą w nim twórcę o rysach prekursorsko-dekadenckich, zakorzenionego w późnym romantyzmie, a jednocześnie antycypującego idiomy europejskiej nowoczesności.

Wraz z książką otrzymają Państwo imienny certyfikat autentyczności potwierdzający autorską oprawę wykonaną przez profesjonalnego introligatora. W certyfikacie wyszczególniono zastosowane materiały (skóra/pergamin/tkanina, papiery zdobne), techniki (m.in. szycie, tłoczenia, złocenia), datę i miejsce wykonania. Dokument, opatrzony podpisem i pieczęcią, zapewnia pełną transparentność pochodzenia oraz stanowi wartościowy dodatek kolekcjonerski.

Do każdego zamówienia w gratisie dołączamy naszą firmową zakładkę.

Serdecznie zapraszamy na zakupy!