Opis
Tytuł: Wyszłam i nie wróciłam. Ballady i piosenki na głos z fortepianem do słów Agnieszki Osieckiej
Autor: Agnieszka Osiecka
Wydawnictwo: Polskie Wydawnictwo Muzyczne
Rok wydania: 1965
Wydanie: I
Nakład: 1660 egz.
Oprawa: miękka wydawnicza
Ilustracje: okładkę i rysunki projektował Janusz Bruchnalski
Liczba stron: 45
Stan: bardzo dobry - / niewielkie ślady zabrudzenia i zażółcenia oprawy, lekkie naddarcia i zagięcia krawędzi oprawy, bardzo drobne zabrudzenia s. tytułowej, drobne zabrudzenie obcięć kart [środek w stanie idealnym]
„Wyszłam i nie wróciłam. Ballady i piosenki na głos z fortepianem” to śpiewnik z tekstami Agnieszki Osieckiej, wydany przez Państwowe Wydawnictwo Muzyczne w Warszawie w 1965 roku. Jest to bardzo rzadkie, nieczęsto pojawiające się na rynku wydanie z tekstami z wczesnych lat twórczości artystki. Zawiera 10 utworów z okresu działalności poetki w Studenckim Teatrze Satyryków (STS), a jego oprawę graficzną przygotował Janusz Bruchnalski. Zbiór dokumentuje wczesny etap twórczości Osieckiej — związany z teatrem studenckim, piosenką kabaretową i poetycką, a zarazem z kształtowaniem się jej własnego, rozpoznawalnego stylu.
Przed 1965 rokiem twórczość Osieckiej związana z STS miała przede wszystkim charakter satyryczno-kabaretowy, zespołowy i sceniczny. Była jedną z najważniejszych autorek tekstów tego środowiska: pisała piosenki, skecze i współtworzyła programy teatralne z innymi autorami oraz kompozytorami. W jej utworach z tego okresu łączyły się liryzm, humor, ironia i uważna obserwacja obyczajów. Nie była to jeszcze późniejsza, bardziej elegijna „piosenka literacka”, lecz raczej żywa mieszanina ballady, kabaretu, skeczu i satyry na codzienność, modę, język oraz życie społeczne. Osiecka nie tylko pisała pojedyncze piosenki, ale współtworzyła też całe przedstawienia, m.in. „Oskarżeni” z Andrzejem Jareckim (premiera w 1961 roku). STS stał się dla niej artystycznym laboratorium, w którym wypracowała cechy później szczególnie z nią kojarzone: lekkość, czułość, ironię, melancholię oraz potoczną frazę połączoną z poetyckim skrótem.
Na ilustracji zamieszczonej po wstępie Jeremiego Przybory znajduje się wizerunek Agnieszki Osieckiej przed teatrem STS. Sam teatr był jednym z najważniejszych zjawisk polskiej kultury po 1956 roku. Powstał w atmosferze odchodzenia od socrealizmu i szybko stał się ważnym głosem młodej inteligencji, komentującej rzeczywistość polityczną i społeczną. Artyści STS-u podejmowali krytykę absurdów systemu, konformizmu i języka oficjalnej propagandy, łącząc satyryczny komentarz polityczny z liryką.
Choć często nazywana jest „ostatnią romantyczką polskiej piosenki”, uważnie obserwowała rzeczywistość społeczną i polityczną PRL-u. Potrafiła trafnie i subtelnie przemycać w swoich utworach - dzięki temu jej piosenki zachowały aktualność i siłę oddziaływania.
Agnieszka Osiecka urodziła się 9 października 1936 roku w Warszawie. W czasie wojny przebywała w stolicy, a po powstaniu warszawskim została wraz z rodzicami wywieziona do obozu pracy w St. Pölten w Austrii. Po wojnie wróciła do Warszawy, studiowała dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie reżyserię w łódzkiej Szkole Filmowej. Debiutowała jako dziennikarka i reportażystka, od 1955 roku była też związana ze Studenckim Teatrem Satyryków jako autorka tekstów piosenek i skeczów. Współpracowała również z Telewizją Polską, Radiowym Studiem Piosenki Literackiej, Kabaretem pod Egidą i Teatrem Atelier w Sopocie. Była autorką około dwóch tysięcy tekstów piosenek, z których wiele weszło do kanonu polskiej kultury, zdobywając nagrody radiowe oraz wyróżnienia na festiwalach w Opolu i Sopocie. Zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie i została pochowana na Powązkach.
Do każdego zamówienia w gratisie dołączamy naszą firmową zakładkę.
Serdecznie zapraszamy na zakupy!
